Βιβλιοκριτική του Ιού στο blog "Όμορφη μέσα έξω"

Πρόκειται για μια συλλογή δέκα διηγημάτων επιστημονικής φαντασίας -πέντε από τα οποία βραβευμένα ήδη- που αποτελούν ίσως τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα γραφής ενός συγγραφέα που από πολύ μικρή ηλικία αρέσκεται στο να γράφει και να διαβάζει, να διαβάζει και να γράφει, βρίσκοντας διέξοδο στην καθημερινότητα μιας πολύβουης αλλά απρόσωπης πόλης! Ως συνέπεια αυτής της τεράστιας αγάπης που τρέφει προς τη λογοτεχνία και τα βιβλία, σχεδόν σε όλα τα διηγήματα της συλλογής πρωταγωνιστούν αυτά τα δύο στοιχεία: τα βιβλία και το διάβασμα. Και καθώς διαβάζει κανείς, εισέρχεται με τεράστια ευκολία στον κόσμο του συγγραφέα και κατά έναν μαγικό τρόπο ζει όλα, όσα εκείνος περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια! Αυτή είναι άλλωστε η δύναμη κι η δεινότητα ενός συγγραφέα: να καταφέρνει να μεταδίδει στον αναγνώστη αυτά που εκείνος σκέφτεται την ώρα που γράφει και να τον ταξιδεύει στον χώρο ή στον χρόνο! Κι ο Δημήτρης Δελαρούδης διαθέτει το φυσικό χάρισμα να γράφει τόσο αβίαστα και παραστατικά που σε κάνει μέρος της ιστορίας! Και φυσικά από τα κείμενα του βιβλίου δε λείπει το στοιχείο της έκπληξης, της ανατροπής και της νοσταλγίας! Η δε γλώσσα που χρησιμοποιείται -πέρα από κάποιους επιστημονικούς όρους και φανταστικά ονόματα- είναι πολύ οικεία και λιτή χωρίς καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού! Βέβαια θα ήθελα κάποιες ιστορίες να είχαν λίγο περισσότερη ανάπτυξη. Ακόμη κι έτσι όμως, όταν τελειώνει μια ιστορία στο χαρτί, συνεχίζεται στο μυαλό του συγγραφέα ή του αναγνώστη! Αναμένω λοιπόν εναγωνίως το επόμενο ανάγνωσμα του συγγραφέα Δημήτρη Δελαρούδη! 

Βιβλιοπαρουσίαση στον Κήπο - Σεμινάρια

Να σας πω κάτι; Ήταν υπέροχα!


Χθες, ήταν μια όμορφη, γλυκιά βραδιά, πρωτομηνιά του Δεκέμβρη 2017,  με εισηγητές τον Δημήτρη Σπυρίδωνος, τη Λέλα Ζήκου και τον Κυριάκο Χαλκόπουλο στη φιλικότατη αίθουσα του Κήπου. 


Παρουσίαση του Ιού της Βαβέλ στο LovArt's Corner

Ο Ιός της Βαβέλ και άλλα διηγήματα: Βυθιστείτε σε έναν κόσμο γεμάτο μυστήριο και… βιβλία!


Σε αυτό το κείμενο θα σας συστήσουμε μία πιο τις πιο «δυνατές» συλλογές διηγημάτων της φετινής χρονιάς. Αυτό το επισημαίνουμε χωρίς καμία επιφύλαξη.
Το έργο ονομάζεται «Ο Ιός της Βαβέλ  και άλλα διηγήματα» και συγγραφέας του είναι ο πολυβραβευμένος στον χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας, Δημήτρης Δελαρούδης. Η συλλογή  κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Λυκόφως.
Μία συλλογή 10 όμορφων διηγημάτων συνολικά, με τα 5 από αυτά να έχουν κερδίσει βραβεία και διακρίσεις σε διαγωνισμούς και διεθνή συνέδρια.
Το κάθε ένα από αυτά είναι μοναδικό, η γλώσσα είναι καθημερινή αλλά ελαφρώς λογοτεχνική, χωρίς περιττά στολίδια. Το ατού της αφηγηματικής γλώσσας είναι ότι ο συγγραφέας χρησιμοποιεί όμορφες μεταφορές, στις περιγραφές των συναισθημάτων και του σκηνικού που περιγράφει. Η μεγαλύτερη επένδυση έχει γίνει στην ατμόσφαιρα. Τα διηγήματα έχουν μυρωδιά από τα παλιά νουάρ διηγήματα τα οποία συνδυάζει με αποχρώσεις σκονισμένων βιβλίων και νοσταλγικές διαθέσεις. Από την πρώτη σελίδα βάζει τον αναγνώστη σε μια μυστηριακή αλλά και μία περιρρέουσα αίσθηση παράδοξου και αρχέγονης μαγείας.
Όλες οι ιστορίες ανεξαιρέτως είναι πρωτότυπες, παράδοξες και… βιβλιοφιλικές.
Ναι, κάθε ιστορία μοιάζει να είναι φόρος τιμής στους συγγραφείς και το βιβλίο γενικότερα. Στις σελίδες της συλλογής θα συναντήσετε βιβλία φαντάσματα, βιβλία που θέλουν να συνομιλήσουν μέσω παράξενων ρομβοειδών σχημάτων ανάμεσα στις λέξεις των σελίδων τους, συγγραφείς που κυνηγούν πλάσματα που μεταβάλλουν το σχήμα τους στο μετρό των Αθηνών, συγγραφείς που δεξιώνονται με τον Ιούλιο Βερν, τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, τον Λάβγκραφτ και την Σέλλεϋ, συγγραφείς που βγάζουν φτερά και δαιμονικά τυπογραφεία που στοιχειώνουν πόλεις…
Κάθε βιβλιόφιλος εκεί έξω, ξεφυλλίζοντας αυτή την μικρή συλλογή διηγημάτων, δεν γίνεται να μείνει ασυγκίνητός. Θα ζηλέψει, θα γοητευτεί και εν τέλει θα μαγευτεί.
Κάθε μυστήριο -όπως προανέφερα- είναι δυνατό, έντονο σε συναισθήματα, και πολύ πολύ γοητευτικό.
Περπατήστε στους δρόμους των Αθηνών, σε κόσμους φανταστικούς σε σκονισμένες βιβλιοθήκες και παλαιοβιβλιοπωλεία , με διάθεση μυστηριακή, ομιχλώδης, σκοτεινή και σκονισμένη, έτσι όπως η γοητευτική πένα του Δελαρούδη Δημήτρη οραματίστηκε.
Δεν θα απογοητευτείτε.
Προσωπικά συγκαταλέγω αυτή τη συλλογή στο top 3 των πιο δυνατών συλλογών διηγημάτων που έχω διαβάσει.

Νικολέτα Παπαδάκη

Original Link

 

Βιβλιοπαρουσίαση του Ιού της Βαβέλ, Κιλκίς, 18 Νοεμβρίου 2017

Ήταν μια υπέροχη βραδιά! Σας ευχαριστώ όλους για την τιμή που μου κάνατε!

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την κυρία Σοφία Κεσίδου - προϊσταμένη του Τμ. Πολιτισμού του Δήμου Κιλκίς, τον κύριο Φώτη Μισόπουλο - αρχιτέκτονα και εικαστικό και τον κύριο Δημήτρη Σπυρίδωνος για τις καταπληκτικές τους εισηγήσεις, καθώς επίσης το Δήμο Κιλκίς όλες τις παροχές και φυσικά τη Γνώμη Web-tv









Βιβλιοκριτική του Ιού της Βαβέλ στο Nyctophilia.gr

Η πρώτη, επίσημη βιβλιοκριτική του Ιού της Βαβέλ στο διαδίκτυο από τον Γιάννη Σιδέρη του Nyctophilia.gr

Τις ιστορίες και την γραφή του Δημήτρη Δελαρούδη τα γνώρισα μέσα από την συλλογή των εκδόσεων Άλλωστε, «Στα σύνορα του τρόμου». Αμέσως, μου έκανε το κλικ που λέμε. Αργότερα, τον απόλαυσα και στο «Έπος της Φαντασίας», με το ευρηματικό «Μιν» και την πρωτότυπη ιδέα του. Με το που έμαθα λοιπόν ότι θα εκδώσει συλλογή με τις ιστορίες του, σκέφθηκα ότι αυτό είναι ένα βιβλίο που σίγουρα δε θα με απογοητεύσει.

Και ευτυχώς, είχα δίκιο. Διαβάζοντας τον «Ιό της Βαβέλ», ένιωθα σαν να βυθίζομαι σ’ ένα ζεστό, όμορφο δωμάτιο, διακοσμημένο με δεκάδες ανοιχτά βιβλία που το καθένα μου μετέφερε με τον δικό του τρόπου, τις ιστορίες του. Μία κλασική συνταγή που σπανίζει στις μέρες μας, μία συλλογή που σε κάνει να θυμάσαι τον λόγο που ξεκίνησες να διαβάζεις, αχόρταγα, οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια σου.

Με ένα όμορφο εξώφυλλο κι ένα κομψό δέσιμο, η συλλογή του Δημήτρη Δελαρούδη έρχεται να δώσει το δικό της μοναδικό στίγμα στο Ελληνικό Φανταστικό. Το πρώτο πράγμα που θα αισθανθείτε με το που βυθιστείτε στις σελίδες του είναι το εξής: Νοσταλγία. Νοσταλγία για τα χιλιάδες βιβλία που κυκλοφορούν στον κόσμο και δεν μας φτάνουν ούτε δέκα ζωές για να διαβάσουμε, νοσταλγία για τα βιβλία που πέρασαν από τα χέρια μας κι ακόμα είναι ζωντανά στις μνήμες μας, νοσταλγία για μία εποχή που τα πράγματα ήταν πιο απλά, ξάστερα, ευδιάκριτα.

Παρ’ όλο που το γράψιμο διαθέτει μία κλασική φόρμα – με αξιοπρόσεχτη επιμέλεια το οποίο οφείλω να τονίσω, οι ιστορίες βρίθουν από πρωτοτυπία κι έξυπνες ιδέες. Βασικό κοινό σχεδόν όλων των κειμένων, είναι τα βιβλία κι η αγάπη προς την λογοτεχνία. Από το οπισθόφυλλο καταλαβαίνετε εύκολα σε τι αναφέρονται οι ιστορίες οπότε δεν υπάρχει λόγος να σας αποκαλύψω περισσότερα εδώ.

Θα πω μόνο το εξής: Όλα τα διηγήματα είναι σε α’ πρόσωπο, αλλά χαρακτηρίζονται κυρίως σαν plot-driven (δομημένα με βάση την πλοκή κι όχι τους χαρακτήρες). Οι ιδέες του συγγραφέα είναι ευφυέστατες κι ο τρόπος που τις ξεδιπλώνει αποκαλύπτουν ένα επαγγελματικό στήσιμο κι έναν άνθρωπο που ξέρει τι κάνει. Το μοναδικό που μου έλειψε στις ιστορίες ήταν, ας το πούμε, η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Σε αρκετά σημεία ένιωσα ότι βρίσκονται εκεί μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν την πλοκή και την ιδέα (καλοστημένοι μεν, επίπεδοι δε).

Το αποτέλεσμα δεν ξενίζει βέβαια, απλώς σου αφήνει αυτό το «γιατί ρε γαμώτο» όταν η ιστορία τελειώνει κι ο χαρακτήρας νιώθεις ότι πέρασε, αλλά δεν ακούμπησε.

Πέντε από τα διηγήματα έχουν βραβευτεί σε αρκετούς διαγωνισμούς στο παρελθόν κι αυτό δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση, αν κρίνω από την ακεραιότητα και την εκτέλεσή τους. Δύο από τα αγαπημένα μου τα οποία θα ξαναδιαβάσω οπωσδήποτε στο μέλλον, είναι το Anasta[sys] και φυσικά ο Ιός της Βαβέλ. Οι ιστορίες αυτές με ενθουσίασαν, με έκαναν να μη θέλω να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου και κυρίως με συγκλόνισαν από την αρχή έως και την τελευταία τους τελεία.

Ευχαριστώ τον Δημήτρη λοιπόν για τις πολύ όμορφες στιγμές που μου χάρισε κι εύχομαι να απολαύσουμε κι άλλα έργα του στο μέλλον γιατί αποτελεί μία από τις πιο στιβαρές και σταθερές συγγραφικές πένες στο Ελληνικό Φανταστικό – κι όχι μόνο.

Γιάννης Σιδέρης

Δείτε το σχετικό άρθρο στο Nyctophilia.gr εδώ

Ο Ιός της Βαβέλ Κυκλοφόρησε!

Η πρώτη συλλογή διηγημάτων μου κυκλοφόρησε στις 2 Οκτωβρίου 2017, σε όλη την Ελλάδα, από τις εκδόσεις Λυκόφως και μπορείτε να την προμηθευτείτε από εδώ

Είναι ένα μαγικό υφαντό δέκα διηγημάτων όπου το μυστήριο πλέκεται με το φανταστικό, το παράδοξο, το μεταφυσικό και την ΕΦ και χάνεται μέσα στους λαβυρίνθους των βιβλίων και των πόλεων…

---


Δέκα διηγήματα – δέκα πύλες. Μια συλλογή από χρονοπύλες και χωροπύλες από λέξεις,
φράσεις, διηγήσεις και ιστορίες. Στοιχειωμένα βιβλία, στοιχειωμένοι ήρωες, στοιχειωμένος
χρόνος. Μαγεία και επιστήμη, ηλεκτρονικά φαντάσματα και οπτασίες καμωμένες από
επιθυμίες, προσδοκίες και bytes. Όνειρα μέσα σε όνειρα και διηγήσεις μέσα από διηγήσεις.
Όμως δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Απλώς διαβάστε το.

Θανάσης Βέμπος

Ο Ιός της Βαβέλ κυκλοφορεί στις 2 Οκτωβρίου!

Η πρώτη συλλογή διηγημάτων μου κυκλοφορεί στις 2 Οκτωβρίου 2017, σε όλη την Ελλάδα, από τις εκδόσεις Λυκόφως.

Αποτελείται από δέκα διηγήματα όπου το πραγματικό αναμειγνύεται με το φανταστικό, το μυστηριακό και το μεταφυσικό στοιχείο. Τα πέντε από τα δέκα διηγήματα της συλλογής είναι ήδη βραβευμένα σε διαγωνισμούς του Φανταστικού, ενώ τα υπόλοιπα πέντε, αφορούν σε ιδέες που σμιλεύτηκαν πολύ προσεκτικά μέσα στα χρόνια.

Για να σας εξάψω το ενδιαφέρον, θα σας δώσω όσο πιο σύντομες περιλήψεις (χωρίς spoilers) των διηγημάτων της συλλογής:

  • Ένας αρχέγονος ιός που ξαναπλάθει τη λογοτεχνία
  • Ένα αόρατο τάγμα και ένα αποκαλυπτικό κρυπτογράφημα
    χαμένο στις βιβλιοθήκες του κόσμου
  • Ένας πύργος της κόλασης που εμφανίστηκε
    αναπάντεχα στη μέση ενός δάσους
  • Ένα τυχαίο εύρημα σε εγκαταλελειμμένο σπίτι
    που μπορεί να σε κάνει Άρχοντα του κόσμου
  • Ρεβεγιόν με τον Βερν, τον Πόε, τον Λάβκραφτ
    και άλλους συγγραφείς στον παράδεισο των κβάντα
  • Κάποιοι άνθρωποι γύρω μας δεν έχουν ούτε σάρκα ούτε οστά
  • Τολμάς να περάσεις μέσα από την Πύλη της Αυγής;
  • Ο Δαίδαλος χαμένος στο ίδιο του το σπίτι
  • Δύο μαύρες φτερούγες. Το δώρο της Νύχτας
  • Κατάδυση στην Χώρα της Νοσταλγίας
    με συντροφιά έναν μάγο του Μεσαίωνα


Δέκα διηγήματα – δέκα πύλες. Μια συλλογή από χρονοπύλες και χωροπύλες από λέξεις,
φράσεις, διηγήσεις και ιστορίες. Στοιχειωμένα βιβλία, στοιχειωμένοι ήρωες, στοιχειωμένος
χρόνος. Μαγεία και επιστήμη, ηλεκτρονικά φαντάσματα και οπτασίες καμωμένες από
επιθυμίες, προσδοκίες και bytes. Όνειρα μέσα σε όνειρα και διηγήσεις μέσα από διηγήσεις.
Όμως δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Απλώς διαβάστε το.


Θανάσης Βέμπος

Γιατί Γράφω Λογοτεχνία του Φανταστικού, πώς Βρίσκω τα θέματά μου και πώς τα Αναπτύσσω





Γράφω λογοτεχνία του Φανταστικού γιατί, πολύ απλά, το φανταστικό είναι αυτό που ταιριάζει απόλυτα με την προσωπικότητά μου. Μπορεί να ζω μια κοινότυπη ζωή, να κάνω μια βαρετή δουλειά, να συναναστρέφομαι προβλέψιμους και προγραμματισμένους ανθρώπους, αλλά τουλάχιστον η διοχέτευση της δημιουργικότητάς μου θέλω να είναι αφιερωμένη στην ανατροπή, στο ασυνήθιστο και στην πρόκληση του αβέβαιου. Είναι μια τάση που κουβαλώ μέσα μου από πολύ μικρό παιδί, όταν τα στρατιωτάκια μου δεν ήταν Αμερικάνοι και Βιετκόνγκ, ή Έλληνες και Γερμανοί, αλλά υπερήρωες που πετούσαν στο διάστημα και αντί για τουφέκια είχαν τηλεκινητικές και τηλεπαθητικές δυνάμεις. Με τα πλαστικά τουβλάκια μου, δεν έχτιζα σπίτια αλλά διαστημόπλοια, που ταξιδεύανε ανάμεσα στους γαλαξίες. Τα άδεια πλαστικά μπουκάλια από αφρόλουτρα και σαμπουάν, ήταν τα ομορφότερα διαπλανητικά μου σκάφη. Οι ινδιάνοι και οι cowboys μου προκαλούσαν ανία, αλλά δε συνέβαινε το ίδιο με τον Spiderman, τον Batman και τον αγαπημένο μου Captain Marvel. Όταν η τηλεόραση πρόβαλε τις σειρές Buck Rogers και Star Trek, για μένα ήταν ιερότερες στιγμές της ζωής μου.

Γενικότερα, ως παιδί με χαρακτήριζαν τα περισσότερα γνωρίσματα που πιστεύω υπήρχαν και σε σας. Έτσι, δεν μπορούμε να πούμε πως η γραφή του φανταστικού είναι κάτι επιτηδευμένο ή μια ενέργεια κατόπιν αποφάσεως. Γεννιέσαι με το φανταστικό μέσα σου. Διάφοροι ψυχαναλυτές βέβαια, θα προσπαθήσουν να αναλύσουν τα πρώτα χρόνια της ζωής σου και να καταλήξουν σε λογικά συμπεράσματα διαμόρφωσης του χαρακτήρα, όμως βαθιά μέσα μου, γνωρίζω πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ακόμη και τα όνειρα της ηλικίας των τριών έως πέντε ετών (τα οποία θυμάμαι ακόμη με αρκετή ζωντάνια και λεπτομέρεια) προερχόντουσαν από τον κόσμο του φανταστικού. Τα περισσότερα ήταν τρομακτικά, αλλά δεν ήταν τρόμοι της καθημερινότητας, ήταν τρόμοι από μια άλλη, ονειρική διάσταση. Και ξαφνικά, όλα γύρω σου αποκτούν ένα διαφορετικό νόημα. Τα μπουκαλάκια με τις κολόνιες και τα καλλυντικά της μαμάς, μεταμορφώνονται σ’ ένα αλχημιστικό εργαστήριο, η κλειστή τηλεόραση δεν είναι παρά μια οθόνη διαστημοπλοίου που μέσα της παρατηρείς ήλιους και πλανήτες ή ελέγχεις άλλα σκάφη. Ακόμη και η κουκούλα του παλτού, οι γαλότσες και τα μάλλινα γάντια σε μεταμορφώνουν σε διαστημάνθρωπο που εξερευνεί έναν άγνωστο πλανήτη, ο οποίος δεν είναι άλλος παρά ο δρόμος από το σπίτι ως το σχολείο. Όλα αποκτούν πλέον μια δεύτερη, διαφορετική υπόσταση που αν θέλεις την ενεργοποιείς ή όχι. Το θέμα είναι, πως στην παιδική μου ηλικία, η δεύτερη υπόσταση ήταν επί το πλείστον ενεργοποιημένη. Δε χρειάζεται να είναι απόκριες για να νιώσεις αστροναύτης ή πειρατής, μπορείς να το κάνεις με τα πιο απλά αντικείμενα.

Φαντάζομαι πως κατανοείτε τώρα τι εννοούσα παραπάνω λέγοντας: «Γεννιέσαι με το φανταστικό μέσα σου». Απλά, σε διαποτίζει και συνεχίζεις να ζεις μαζί του, χωρίς αναγκαστικά να πιστεύεις πως είσαι παρανοϊκός. Και σε κάποια στιγμή της ζωής σου, η πλευρά του φανταστικού γίνεται τόσο αναπάντεχα αβάσταχτη, που πρέπει να βγει έξω με κάθε τρόπο, είτε αυτός ονομάζεται γράψιμο, ζωγραφική, σκηνοθεσία, υποκριτική, ποίηση, γλυπτική, μυθοπλασία ή μουσική. Και αν αναρωτηθεί κανείς αν όλα αυτά προϋποθέτουν καλλιτεχνικές τάσεις, τότε η απάντηση είναι πως: ανεξάρτητα από το αν έχεις ή όχι τέτοιες τάσεις, το φανταστικό θα βγει προς τα έξω σε κάθε περίπτωση, όπως για παράδειγμα με την ανάγνωση, η οποία είναι εξίσου δημιουργική με το γράψιμο, γιατί πολύ απλά, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, ο κάθε αναγνώστης δεν είναι παρά ο δημιουργός ενός διαφορετικού κόσμου, λόγω της εξατομικευμένης σύλληψης του αναγνώσματος.

Ως συγγραφέα του φανταστικού και ως άνθρωπο, με απασχολεί πολύ η πρωτοτυπία στη θεματολογία, αλλά και στη ζωή μου. Δε διαφωνώ με την άποψη ορισμένων λογοτεχνών, πως αυτό που μετράει περισσότερο στο γράψιμο είναι η γενικότερη αισθητική, όπως συμβαίνει κατά κόρο και με τη ζωγραφική, αλλά επιτρέψτε μου να διατηρήσω την προσωπική μου άποψη. Για μένα, αυτό που μετράει περισσότερο στη φανταστική λογοτεχνία, είναι η πρωτότυπη ιδέα, και αυτό πολλές φορές αποτελεί από μόνο του κίνητρο για γράψιμο. Δεν θ’ ανεχόμουν ποτέ να αναπτύξω μια ιδέα την οποία την έχει συλλάβει κάποιος άλλος πριν από μένα. Βέβαια, μου έχει τύχει πάμπολλες φορές να διαπιστώνω πως μερικές ιδέες μου, τις έχουν αναπτύξει συγγραφείς πολύ πριν από μένα, εν αγνεία μου φυσικά, αλλά τουλάχιστον σ’ αυτή την περίπτωση νιώθω όμορφα που κατάφερα να σκεφτώ σχεδόν το ίδιο πράγμα με έναν μαιτρ του είδους.

Ένα από τα θέματα που πραγματικά μ’ ευχαριστεί να αναπτύσσω, είναι η άλλη όψη της δικής μας πραγματικότητας. Δεν έχει σημασία, αν αυτή η «άλλη όψη» έχει υπόσταση μεταφυσική, επιστημονική ή εξωγήινη, αλλά το γεγονός ότι υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτό που βλέπουμε, ή αισθανόμαστε. Βασικός στόχος της θεματολογίας αυτής είναι ο ερεθισμός της σκέψης του αναγνώστη. Με λίγα λόγια, ο προσανατολισμός του σε ένα νέο τρόπο θέασης των πραγμάτων, που δεν αποσκοπεί αναγκαστικά να προβληματίσει, αλλά πολλές φορές ακόμη και να ψυχαγωγήσει. Όπως θα έχετε διαπιστώσει οι περισσότεροι από εσάς, τις περισσότερες φορές, δεν είμαστε εμείς που βρίσκουμε τα θέματα, αλλά εκείνα που βρίσκουν εμάς. Η καθημερινότητα είναι γεμάτη θέματα, και το μόνο που χρειάζεται για να τα εντάξεις στην φανταστική λογοτεχνία, είναι απλώς να τα κοιτάξεις από μια διαφορετική οπτική γωνία. Για παράδειγμα, ερωτήματα του τύπου: «ποιος είναι ο σκοπός του φωτιστικού μου, πέρα από το να φωτίζει μια σκοτεινή γωνία του σαλονιού μου;», «ποιος πραγματικά είναι ο διαχειριστής της πολυκατοικίας μου;», «τι συμβαίνει μέσα στην αποθήκη μου όταν σβήνω το φως και κλείνω την πόρτα;» γεννούν από μόνα τους εκατοντάδες φανταστικές ιστορίες. Αυτού του είδους η σκέψη, μαζί με την αγάπη μου για τα κινήματα του σουρεαλισμού, του νταντά, του εξπρεσιονισμού, σε όσες μορφές της τέχνης εκδηλώθηκαν, τον έρωτά μου για συγκεκριμένους συγγραφείς όπως ο Μπόρχες, ο Μέινρικ, ο Πόε, ο Λάβκραφτ, ο Λιγκότι, ο Χόντζον, ο Μάκεν και ο Σμιθ, για σκηνοθέτες όπως ο Ρόμπερτ Βίνε, ο Φριτς Λανγκ, ο Ντέιβιντ Λίντς, ο Τζες Φράνκο και ο Ρομάν Πολάνσκι, για ζωγράφους όπως ο Ρόθκο, ο ντε Κίρικο, ο Νταλί, ο  Έσσερ και ο Ιερόνυμος Μπος, τα άγχη μου για την απόλυτη κυβερνοπανκ εποχή που ήδη διανύουμε, τους φόβους μου για την ολική καταστροφή της ανθρωπότητας, την ελπίδες μου για έναν απόλυτα πνευματικά ελεύθερο άνθρωπο και φυσικά την πρωτοτυπία, συνθέτουν τον κορμό έμπνευσης της θεματολογίας μου. 



Η ανάπτυξη των θεμάτων μου συνίσταται επί μέρους στην τέχνη της αποπλάνησης. Ο αναγνώστης του φανταστικού, δεν ανήκει σε κείνη την ξενέρωτη μερίδα των αναγνωστών που κριτικάρουν κάθε φράση που συναντούν, αλλά είναι εκείνος που ηθελημένα θέλει να παραμυθιαστεί, αυτός που έχει ανάγκη να ταξιδέψει αλλού. Και στο σημείο αυτό θέλω να σταθώ. Όλο το διήγημα πρέπει να είναι μια καλοστημένη παγίδα που αποπλανεί τον αναγνώστη σε ένα δάσος που ολοένα γίνεται πιο πυκνό και σκοτεινό. Ο αναγνώστης, που έχει ήδη ταυτιστεί με την κοκκινοσκουφίτσα, παρασύρεται με μια απίστευτη λαχτάρα για τους κινδύνους του σκοτεινού δάσους, γιατί πολύ απλά, ξέρει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δώσει τέλος σ’ αυτή την περιπέτεια, κλείνοντας το βιβλίο του. Όμως, εδώ δεν αναφέρομαι σε ιστορίες τρόμου, αλλά σε δομές γραφής που πηγάζουν υποσυνείδητα πρώτα από τον συγγραφέα. Πραγματικά, πολύ σπάνια έχω κατασκευάσει σκελετό για κάποιο διήγημά μου. Δρω δια της αφαιρετικής μεθόδου και της αναδιάταξης. Δηλαδή, πρώτα σκέφτομαι για μερικές μέρες αυτό που θέλω να γράψω, μετά, γράφω το όλο κείμενο μονοκονδυλιά κι έπειτα αρχίζω και κόβω φράσεις και μετακινώ παραγράφους.

Και όλα αυτά συμβαίνουν και δονούνται κάτω από το πρίσμα της εξαπάτησης. Η εξαπάτηση συνίσταται επίσης, και στην ευρηματική τεχνική πολλών δασκάλων του είδους, όπως είναι η τέλεια ανάμιξη του πραγματικού και του φανταστικού στοιχείου. Και όπως θα έχετε καταλάβει, η τεχνική αυτή βρίσκεται υπερβολικά κοντά σ΄ αυτό που ανάφερα παραπάνω ως πηγή έμπνευσης. Είναι πολύ πιο εύκολο να παρασύρεις κάποιον σ’ ένα παιχνίδι με οικεία πράγματα, παρά σε ένα άλλο με εντελώς άγνωστα. Με λίγα λόγια είναι πολύ πιο δελεαστικό να παρουσιάσεις ένα κοινότυπο ήρωα που βρίσκεται μπλεγμένος στις πιο ανήκουστες περιπέτειες στην άκρη του σύμπαντος, παρά ο χαρακτήρας σου να είναι ένα αλλόκοτο ον από μια άλλη διάσταση που καταλήγει σε μια μεγαλούπολη της γης. Με γνώμονα όλα τα παραπάνω, ξετυλίγω το μίτο που οδηγεί στο Μινώταυρο και όχι στην έξοδο του λαβύρινθου. Αν έκανα το αντίθετο, θα ήμουν ερευνητής και όχι λογοτέχνης. Γιατί τι άλλο είμαστε εμείς, πέρα από δημιουργοί τεράτων, ζωγράφοι ονείρων και άσημοι παραμυθάδες που ζουν με την ελπίδα ενός καλύτερου επερχόμενου κόσμου;

Δημήτρης Δελαρούδης
(από την εισήγησή μου στην 1η πανελλήνια συνάντηση συγγραφέων και φίλων της επιστημονικής φαντασίας, Μάρτιος 2005)



images by Pixabay.com