Βιβλιοκριτική του Ιού της Βαβέλ στο Nyctophilia.gr

Η πρώτη, επίσημη βιβλιοκριτική του Ιού της Βαβέλ στο διαδίκτυο από τον Γιάννη Σιδέρη του Nyctophilia.gr

Τις ιστορίες και την γραφή του Δημήτρη Δελαρούδη τα γνώρισα μέσα από την συλλογή των εκδόσεων Άλλωστε, «Στα σύνορα του τρόμου». Αμέσως, μου έκανε το κλικ που λέμε. Αργότερα, τον απόλαυσα και στο «Έπος της Φαντασίας», με το ευρηματικό «Μιν» και την πρωτότυπη ιδέα του. Με το που έμαθα λοιπόν ότι θα εκδώσει συλλογή με τις ιστορίες του, σκέφθηκα ότι αυτό είναι ένα βιβλίο που σίγουρα δε θα με απογοητεύσει.

Και ευτυχώς, είχα δίκιο. Διαβάζοντας τον «Ιό της Βαβέλ», ένιωθα σαν να βυθίζομαι σ’ ένα ζεστό, όμορφο δωμάτιο, διακοσμημένο με δεκάδες ανοιχτά βιβλία που το καθένα μου μετέφερε με τον δικό του τρόπου, τις ιστορίες του. Μία κλασική συνταγή που σπανίζει στις μέρες μας, μία συλλογή που σε κάνει να θυμάσαι τον λόγο που ξεκίνησες να διαβάζεις, αχόρταγα, οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια σου.

Με ένα όμορφο εξώφυλλο κι ένα κομψό δέσιμο, η συλλογή του Δημήτρη Δελαρούδη έρχεται να δώσει το δικό της μοναδικό στίγμα στο Ελληνικό Φανταστικό. Το πρώτο πράγμα που θα αισθανθείτε με το που βυθιστείτε στις σελίδες του είναι το εξής: Νοσταλγία. Νοσταλγία για τα χιλιάδες βιβλία που κυκλοφορούν στον κόσμο και δεν μας φτάνουν ούτε δέκα ζωές για να διαβάσουμε, νοσταλγία για τα βιβλία που πέρασαν από τα χέρια μας κι ακόμα είναι ζωντανά στις μνήμες μας, νοσταλγία για μία εποχή που τα πράγματα ήταν πιο απλά, ξάστερα, ευδιάκριτα.

Παρ’ όλο που το γράψιμο διαθέτει μία κλασική φόρμα – με αξιοπρόσεχτη επιμέλεια το οποίο οφείλω να τονίσω, οι ιστορίες βρίθουν από πρωτοτυπία κι έξυπνες ιδέες. Βασικό κοινό σχεδόν όλων των κειμένων, είναι τα βιβλία κι η αγάπη προς την λογοτεχνία. Από το οπισθόφυλλο καταλαβαίνετε εύκολα σε τι αναφέρονται οι ιστορίες οπότε δεν υπάρχει λόγος να σας αποκαλύψω περισσότερα εδώ.

Θα πω μόνο το εξής: Όλα τα διηγήματα είναι σε α’ πρόσωπο, αλλά χαρακτηρίζονται κυρίως σαν plot-driven (δομημένα με βάση την πλοκή κι όχι τους χαρακτήρες). Οι ιδέες του συγγραφέα είναι ευφυέστατες κι ο τρόπος που τις ξεδιπλώνει αποκαλύπτουν ένα επαγγελματικό στήσιμο κι έναν άνθρωπο που ξέρει τι κάνει. Το μοναδικό που μου έλειψε στις ιστορίες ήταν, ας το πούμε, η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Σε αρκετά σημεία ένιωσα ότι βρίσκονται εκεί μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν την πλοκή και την ιδέα (καλοστημένοι μεν, επίπεδοι δε).

Το αποτέλεσμα δεν ξενίζει βέβαια, απλώς σου αφήνει αυτό το «γιατί ρε γαμώτο» όταν η ιστορία τελειώνει κι ο χαρακτήρας νιώθεις ότι πέρασε, αλλά δεν ακούμπησε.

Πέντε από τα διηγήματα έχουν βραβευτεί σε αρκετούς διαγωνισμούς στο παρελθόν κι αυτό δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση, αν κρίνω από την ακεραιότητα και την εκτέλεσή τους. Δύο από τα αγαπημένα μου τα οποία θα ξαναδιαβάσω οπωσδήποτε στο μέλλον, είναι το Anasta[sys] και φυσικά ο Ιός της Βαβέλ. Οι ιστορίες αυτές με ενθουσίασαν, με έκαναν να μη θέλω να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου και κυρίως με συγκλόνισαν από την αρχή έως και την τελευταία τους τελεία.

Ευχαριστώ τον Δημήτρη λοιπόν για τις πολύ όμορφες στιγμές που μου χάρισε κι εύχομαι να απολαύσουμε κι άλλα έργα του στο μέλλον γιατί αποτελεί μία από τις πιο στιβαρές και σταθερές συγγραφικές πένες στο Ελληνικό Φανταστικό – κι όχι μόνο.

Γιάννης Σιδέρης

Δείτε το σχετικό άρθρο στο Nyctophilia.gr εδώ